بتاریخ بیستم آذرماه ۱۴۰۴
مصادف با بیستم جمادی الثانی۱۴۴۷
تقدیم به مامان عاطی نازنینم
مادر، تو زمزمه‌ی امنیت در نجوای شبانه‌ی تاریک‌ترین شب‌ها،
پناه بی‌پایان عاطفه در برابر طوفان‌های دنیا هستی.
با هر لبخندت،
گویی بهار از راه رسیده و با هر نگاهت،
جهانی از مهربانی به رویم گشوده می‌شود.
دستانت، خزانه‌ای از آرامش، در برابر هیاهوی زندگی، و
صدایت، لالایی‌هایی هستند که هنوز هم در گوشم طنین‌انداز هستند.
تو نه تنها بذر عشق را در وجود من کاشتی،
بلکه با صبر و ایثار، آن را به درختی تنومند پرورش دادی
که اکنون سایه‌سارش از هر آفتابی محکم‌تر است.
هر چین و شکن دستانت، خطوطی هستند
از نقشه‌ی دنیایی که برای ساختن
آن، هیچ دریغی نکردی.
مادر، تو همچون نور فانوسی در شب‌های بی‌ستاره،
راهنمای من در مسیر پرپیچ و خم زندگی بوده‌ای.
در قلبت، چشمه‌ای از محبت جاری است که هرگز خشک نمی‌شود. هر روز با تو، جشنی است برای جان، جشن بودن و بودن‌هایت. مادر، نام تو معادل با عشقی است که هرگز فروکش نمی‌کند، عشقی که با هر دم و بازدم، بزرگ‌تر و والاتر می‌شود.